پله پله تا معبود

يه استراحت

sokotearefaneh — Mon, 18 Aug 2008 23:43:57 GMT

خدايا شكرت

سلام

اميد كه ايام به كامتون باشه .

التماس دعا

يه نفس راحت چند صباحي از دست ما بكشين بد نيست البته در كامنت گذاري

شادباشين وعاشق حق

وخداي هميشه بهار نگهدارتون

وجمعی دوستانه ...

sokotearefaneh — Sat, 09 Aug 2008 11:48:18 GMT

خدایا شکرت

سلام امیدوارم که حال همه تون خوب باشه

دوست داشتم درست دوم مرداد ماه این پست زده بشه که مسافرت بودم وبعد هم فراموش شد تا دیشب که باز یادم افتاد ...

دوم مرداد سال قبل گروه دوستی در وبلاگ صبح بهاری به همت عمو سهیل ایجاد شد .

بعضیها با وبلاگ نویسی خداحافظی کردن وبی خداحافظی مارو تنها گذاشتن ایام مکتب اونم بطور اسیدی ...

بعضیها برای یک مدت تنهامون گذاشتن ولی باز کنارمون هستن ماورا صلح وقرار امواج عزیزوصبر

بعضیها هم به دلیل مشغله زیاد خداحافظی کردن میکده

بعضیها هم هراز گاهی پیداشون میشه و پستی به نشانه ی بودن میزنن زمین شناس کوچولو

یکی هم رفت سربازی چندماهی وحالا بازگشته این هفته هم گذشت

یکی هم گاهیاحتیاج به یه نفس عمیق داشت

یکی وبلاگش هک شد بزرگ اهل تمییز و باز خونه ی جدید با نام جدید وشروعی دوباره فرستاده

یکی تقریبا هفته ای یه بار به روز شد آهسته میومد وآهسته میرفت پونه

یکی هم از همه کوچیکتر بود ولطفش همیشه شامل همه مون میشد همه چی مینوشت وبیشتر خاطره فانا

یکی ادبی مینوشت کم میگفت ولی گزیده با من بخوان

یکی هم شد خاله ی ما ولطفش همیشه شامل حال همه مون . با خوندن پستهاش همه مون به وجد میومدیم فراتراز آسمان

یکی هم شد عمو وهرروزصبح با قدحی پراز شراب ناب به سراغمون میومد صبح است ساقیا ...

دوستهایی هم بودن که بعدا به جمعمون پیوستن و کم کم شدیم یه جمع دوستانه ....

چیزی شبیه زندگی و شمیم معراج و آستانه و واحه و.....

پای صحبتها ودلنوشته ها وحرفهای همدیگه نشستیم گاهی کدورتی پیش اومد گاهی از همدیگه دلمون میگرفت گاهی سکوت میکردیم گاهی به انتقاد نوشته های همدیگه میپرداختیم گاهی مناظره گاهی شیطونی میکردیم گاهی شوخ بودیم گاهی عصبانی گاهی به هم یاد میدادیم گاهی هم فقط لبخند ویه شاخه گل ... ولی هر چه بودیم از ناراحتی همدیگه ناراحت میشدیم واز شادی هم شاد دوست داشتیم شادیهامون رو باهم قسمت کنیم ....دلهامون اونقدر بزرگ بودنکه بتونیم همدیگه رو درک کنیم وبه هم محبت رو هدیه بدیم ...

ممنون از صبح بهاری که مارو باهم آشنا کرد

پ ن : میدونم خیلی بد نوشتم باید بهترازاین مینوشتم ولی هر چی به ذهنم رسید الان نوشتم از تولید به مصرفه ببخشین دیگه نمیخواستم امروز بنویسم ولی دیدم زیادی داره دیر میشه .همه تون شاد باشین وعاشق حق التماس دعا وخدای همیشه بهارنگهدارتون

سفرنامه ی 87(زیارتم قبول باشه )

sokotearefaneh — Sun, 03 Aug 2008 11:17:03 GMT

بعداز اينهمه مدت كه باهم آشنايي داريم بعداز چندين بار ملاقات وهمنشينيهاي شب تا صبح .بازم مثل هر دفعه اضطراب همراهمه . درست عين اون آدمي كه ميخواد يه نفرو براي بار اول ببينه يه جورايي نگراني همراه با شور وشوق زياد .نميدونم چي بگم ...

خدايا بازم شكرت كه امسال هم چون هرسال عمرم تونستم با وجود اينهمه مسافت به ديدنش برم وچقدر مسرورم از اين ديدار ...خيلي عالي بود نميدونم چرا اين حس رو داشتم كه اين دفعه بهتراز تمام دفعات قبل بود .

مثل سال قبل 27 رجب باز تو صحن وسراش بودم ولي اين جمعيتو سال قبل نديده بودم انگار همه به سايه ي اون پناه آورده بودن . يه سر رفتم داخل حرم تا سلام بدم صداي هلهله كشيدن مي اومد از دور نگاهي انداختم بهش لبخندشو حس كردم ...

خواستم از صحن سقاخونه برم صحن جمهوري از داخل حرم اومدم به طرف صحن سقاخونه. نگاهي اجمالي به دور وبرم كردم وبعد شروع كردم به شكر خدا كردن كه چهارستون بدنم سالمه . كه چشم دارم ببينم اينهمه نعمتشو وغافل نباشم از لطفش وبازم غافلم وشرمندگي از آن من .شكر كردم به خاطر دست وپايي كه بهم داده تا بدون اينكه محتاج به كسي يا ويلچر باشم بتونم تو صحنش قدم بزنم. چقدر دخيل شده بودن طنابهايي زرد قرمز آبي سبز سفيد و...خانومي يه توپ طناب داد دستم گفت: قربون دستت اينو بنداز زير پاهات و رد كن اونطرف .مسير طناب رو نگاه كردم رفت تا نزديك سقاخونه وبه پاي بچه ي معصومي بسته شد به ظاهر مشكلي نداشت ...چقدر ناسپاس بودم ...

قبل از نماز صبح داشتم صحنه هايي كه تو حرم ديده بودم رو مرور ميكردم كه يه صحنه نظرمو جلب كرد . ميدونم بوسيدن ضريح حضرت تبركه ولي نه ديگه اونجوري .كارهاي بعضيها فقط آدمو به خنده ميندازه اونم از روي تاسف . بستن چادرهاشون به طرز عجيب وغريبي به دور كمر وبعد آوردن به پشت گردن و... وصداي جيغ وفريادهاشون واز همه جالبتر وقتي نگاه ميندازي به طرف ضريح و دستهارو ميبيني اولين فكري كه ميكني اينه : اومدي مغازه طلافروشي وميخواي النگو بپسندي .نميدونم واقعا چه فكري ميكنند اين مردم ؟؟؟

ياد اين دوبيتي افتادم كه دوستي بهم اس ام اس زده بود (شايد هيچ ربطي هم نداشته باشه به موضوع ولي من اون لحظه اين به يادم افتاد) :

سرمشق آب بابا يادمان رفت

رسم نوشتن با قلم يادمان رفت

شعر خداي مهربان را حفظ كرديم

اما خداي مهربان را يادمان رفت

پ ن :

1_ سلام اميدوارم حال همگيتون خوب باشه . زيارتم قبول انشالله . به ياد همه تون بودم از پيوندهاي وبلاگ تا تمامي اد ليستهام . اميد كه شايسته ي نائب الزياره بودن شماها بوده باشم .جاتون حسابي خالي بود .

2_ تو اين سفر چيزهايي ديدم كه واقعا تازگي داشت واسم . ميخوام يه پست ديگه هم اختصاص بدم به اين سفر انشالله.

3_چون هميشه شاد باشين وعاشق حق وخداي هميشه بهار نگهدارتون .

عنوان ندارد ...

sokotearefaneh — Fri, 25 Jul 2008 07:27:49 GMT

راست گفتي عشق خوبان آتش است

سخت ميسوزاند اما دلكش است

من كجا وترك آن مهوش كجا !

دل كجا پرهيز ازين آتش كجا!

شادمانم گرچه دراين آتشم

روز وشب ميسوزم اما دلخوشم

از خدا خواهم كه افزونش كند

دل اگر دم زد پر از خونش كند

كاش ازين اتش ترا بودي خبر

با خبر بودي كه اين بيداد گر

شعله اش هر چند افزونتر شود

سينه از آن هر چه پر خونتر شود

ناله را هر چند سازد زارتر

هر چه دارد ديده را خونبارتر

باغ دل را با صفاتر مي كند

مرغ جان را خوشنواتر مي كند

پ ن :

به آستان توام دل هميشه در بند است

چو آهويي كه پناه از تو آرزومند است

شاد باشین وعاشق حق . حلالم کنین .التماس دعا وخدای همیشه بهار نگهدارتون

حرف هفته

sokotearefaneh — Tue, 22 Jul 2008 12:12:52 GMT

يا سخني بگو دلپذير

يا دلي داشته باش سخن پذير

تولد در تولد

sokotearefaneh — Mon, 14 Jul 2008 16:31:18 GMT

۱ـ بازم میریم تولد

فراتراز آسمان نگاهی فراتر از همه ی نگاهها, باز کننده چشمهایی که شاید به دلیل گرفتاریهای دنیای اطرافمون به روی حقایق بسته شدند .

تولد دو سالگی کلبه ی کوچیک ولی با وسعت تمامی آسمونها ,پراز صفا وصمیمیت ویکرنگی ویکدلی خاله فرای عزیز مبارک .

واقعا نمیدونم چه جوری تبریک بگم دیگه. آدم در مقابل اساتیدی مثل شماها کلمه کم میاره دیگه ممنون به خاطر تمام محبتهایی که در حق من وتمامی دوستان کردین . امید که بتونیم سالیان سال از دوستی با شما کمال استفاده رو ببریم .

آرزوی صحت وسلامتی وشاد کامی واسه تون دارم خاله جون

( خب مثل اینکه دستم تو تولد گرفتن روان شده اعلام آمادگی میکنم برای برگزاری مجالس تولد البته بدون پذیرایی )

۲ـ چند روز قبل دوستم تلفن زده میگه پول از بابات بگیر بریم جوراب بگیریم .منم که اصلا تو این باغها نبودم گفتم :من نیازی به جوراب ندارم خودت تنها برو . دیدم داره میخنده گفتم : مگه حرف خنده داری زدم گفت : آخه مگه خبر نداری روز پدره گفتم بریم جوراب بگیریم دیگه دلم خداییش به حال باباها میسوزه کادوشون اکثرا لباس وادکلنه تازه اونم با پول خودشون منکه ترجیح میدم فقط تبریک بگم

خب بابای گلم دستهایی که تازه متوجه لرزششون شدم وچقدر اون شب گریه کردم که چرا تا حالا متوجه شون نشده بودم و چقدرشو من باعثش بودم با نهایت احترامی که بهتون دارم بوسه بارون میکنم .میدونم گاهی بی احترامی کردم گاهی تند رفتم گاهی همه چی رو سرتون خالی کردم وچقدر شما صبوری کردین وچقدر من از سکوت شما حرفها خوندم ویادگرفتم که منم در مقابل خیلی چیزا سکوت کنم ودم نزنم که سکوت بالاترین حرفهاست . یادم نمیره اون موقعها که هنوز بچه بودیم چقدر من وداداشی تو سرو کله ی هم میزدیم هر بارهم مامان داد میزدن آقا شما یه چیزی بهشون بگو خونه رو گذاشتن روسر . شما همیشه میگفتین خودشون باید یادبگیرن چه جوری مشکلشون رو حل کنن همیشه که من وتو کنارشون نیستیم .هیچ وقت شما بین دعواهای من وداداشی جلو نمیومدین وحرفی نمیزدین ولی بعدش که خودمون مشکلمون رو حل میکردیم جداجدا باهامون حرف میزدین بدون اینکه دیگری بویی ببره ولی من همیشه بو میبردم که با داداشی هم حرف زدین

راستی بابا حالا فهمیدم چرا وقتی یکی ازتون میپرسید من کی هستم میگفتین همشیره هستن الهی من قربون اینهمه محبتتون برم وچقدر بعداز اومدن به خونه منکه نمیدونستم چرا اینجوری میگین دعواتون میکردم

راستی من در مواقع مختلف بابام رو به جورههای مختلفی صدا میزنم . وقتی خیلی صمیمی باشم وچیزی خواسته باشم میگم بابایی . وقتی معمولی باشم میگم بابا وقتی از دستشون عصبانی باشم میگم بابا خانم ودر مواقع خیلی رسمی وتو مجالس به فامیلی صداشون میزنم . شماها چی ؟؟

چرا بعضیهابه باباشون میگن آقا درصورتیکه سید هم نیستن .

تولد مولای متقیان حضرت علی ع مبارک .

روز پدر رو به تمامی پدران چه اونهایی که اسیر خاکن وچه اونهایی که در قید حیاتن تبریک میگم .

۳ـ دیدین میگن تعارف اومد نیومد داره ؟؟؟من خیلی مهمون داری دوست دارم(مگه نه جناب بزرگ )دیروز ساعت ۱۲:۳۰ظهر زنداییم زنگ زدن خونه مون . داشتیم حرف میزدیم باهم .یهو زبونم در رفت گفتم خب نهار چی درست کردی ؟؟ گفت:هیچی هنوز ؟گفتم : خب مادرجون که اینجان شماهم ظهر بیاین خونه ی ما .(درصورتیکه نهارمون رو درست کرده بودیم ) اونم نه گذاشت نه برداشت گفت : زنگ بزن به داییت بگو اگه گفت آره من تا نیم ساعت دیگه اونجام حالا مامان ومادرجون حسابی کار دارن .نمیدونستم برم بهشون چی بگم . آخه سرخود مهمون دعوت کرده بودم رفتم گفتم مامان زنداداشتو دعوت کردم ظهر نهار اینجا گفت: ساعت چنده دختر ؟؟ گفتم نزدیک یک .مامان خانم هم خیلی قشنگ گفتن خودت دعوت کردی نهارم خودت درست میکنی .زنگ زدم به بابام . بابایی ظهر برادر زنتون میان خونه تون (نکنه بفهمن اوضاع از چه قراره غذا بگیرن بیان ) بابا هم گفتن خب قدمشون رو چشم وتلفن رو قطع کردن دیگه دیدم نه این آشیه که خودم درست کردم باید بخورمش تا من باشم دیگه ازاین تعارفها نکنم . بدو بدو نهار درست کردم اونم چه ناهاری

۴ـ امروز عزای عمومی بود در یزد . خدمت تمامی هم استانیهای عزیزم درگذشت حاج آقا علومی یزدی رو تسلیت میگم

۵ـدیگه زیادی حرفیدم شاد باشین وعاشق حق التماس دعا وخدای همیشه بهار نگهدارتون

10(با یه روز تاخیر ) یه ساله شد

sokotearefaneh — Sat, 05 Jul 2008 06:42:05 GMT

فكر نميكردم اولين سالگرد كلبه ي كوچيكم با دومين سالي كه شما به آرزوي بزرگي كه تنها خودت تو اين دنيا لحظه شماري ميكردي براي رسيدن بهش مقارن بشه .

خيلي دوست داشتم بدونم خودت اينو چه جوري برداشت ميكني ؟؟ اينكه به ياد بيارم كي بودم وهستم ؟؟ اينكه به ياد بيارم چقدر خدا دوستم داشت ؟؟اينكه نوشته هاتو باز تو ذهنم مرور كنم وحرفاتو به ياد بيارم ؟؟يااينكه بياد بيارم چقدر سوال بي جواب داشتم ونموندي تا جوابمو بدي ؟وچقدر دنبال چراهام گشتم وجوابشون رو نيافتم ؟

تو اين چند وقته چقدر به سكوتت عادت كردم . عادت كردم فقط من واست حرف بزنم وتو گوش كني .

مطمئنم سفارشهاي منو بهت كردن . پس خودت واسم دعا كن .ومراقبش باش هر جايي هست .

راستي يادم رفت بگم :عمو جون دومين سال تولد دوباره ات مبارك .

يه ساله مينويسم وشما بزرگواران تو اين يه سال همراهم بودين .دوست داشتم تو شاديهام شريك باشين . دوست داشتم گاهي اوقات تو بعضي از پستهام پله هايي پيدا كنين براي رسيدن به كمال حقيقي . ميدونم چندان موفق نبودم ديگه خودتون بايد قضاوت كنين . ميدونم گاهي شيطوني زياد كردم گاهي پر سر وصدا بودم گاهي هم سكوت اختيار كردم ودر همه حال هم كنجكاو بودم وسرك كشيدن رو ترك نكردم . بينهايت از لطفتون ممنونم كه تحملم كردين واميدوارم اگه بدي وكدورتي تو اين يه سال پيش اومده كه مسببش من بودم به بزرگي خودتون حلالم كنين .

نگاهي انداختم به پيوندها :

ازبين پيوندهاي اين وبلاگ ووبلاگ قبليم قديمي ترين دوست وهمراه سكوت رو اگه خواسته باشم بگم عمو سهيل هستن كه هرروز صبح مارا مهمان تفالهاي حافظ ميكنن.و هميشه ودر همه حال لطفشون شامل حال بنده وديگر دوستان بوده وهست وان شالله خواهد بود. ايشون با تشكيل گروه دوستي دوستان بسيار خوبي رو با من آشنا كردن كه هيچ وقت لطفشون رو فراموش نميكنم براشون آرزوي سلامتي وموفقيت دارم .

به نظرات نگاهي كردم ويه آماري گرفتم تعداد كل نظرات حدودا 18۳0 تا بوده . اولين پستم هم با نظر خاله فراي عزيز وعمو سهيل وآبجي زهرامهربونم وآبجي شميم گلم شروع شده كه همچنان از دوستان خوبم هستن واميد كه لايق اينهمه محبتشون باشم و اين دوستيمون روزبه روز پايدارتر بشه .

شماره هاي پست هاي اخير از تولد يه سال قمري اين كلبه كوچيك هست تا تولد يه سال شمسي اون درست ده روز (اينم رمز اين شماره ها )

راستي يه چيز ديگه امروز اول ماه رجب هست وباز خداوند داره كم كم درهاي لطف ورحمتش رو به رومون باز ميكنه اميدوارم بتونيم ازاين ماه استفاده ي كامل رو ببريم .

سكوت فكرشو ميكردي اصلا كه تولدت تو اين روزاي خوب باشه پس به فال نيك بگير .

سه تا تفال زدم آخريش بيشتر به مذاقم خوش اومد :

بكوي ميكده يارب سحر چه مشغله بود

كه جوش شاهد وساقي وشمع ومشعله بود

حديث عشق كه از حرف وصوت مستغنيست

به ناله ي دف وني در خروش وولوله بود

خاله فراي مهربون وقتي تشريف آوردين زحمت تفسيرشو به عهده بكشين ممنون ميشم .

خب اينم جشن تولد سكوت عارفانه . فكر نكنم تو عمرتون تولد به اين بي مزگي رفته باشين تازه بدون پذيرايي .

پ ن : ببخشين ديگه يه روز تاخير داشتم آخه دسترسي به نت نداشتم رفته بوديم ييلاق . راستي تولد اينجا با سالگرد ازدواج پسر خاله ام هم مقارن بودكه امروز تو ييلاق تولد كوچيكي گرفتيم .( چقدر تداخل داشت اين تولد .كم الكي نيستيم ما ديگه . )

چون هميشه شاد باشين وعاشق حق التماس دعا وخداي هميشه بهار نگهدارتون .

حرف روز 9

sokotearefaneh — Thu, 03 Jul 2008 06:50:18 GMT

اه ,چرا پيداش نميكنم ؟؟

اين طرف رو ميگردم اون طرف رو . زير كتابهايي كه روي ميز انباشته شدن .نه مثل اينكه قرار نيست پيداش كنم . يادمو كيفم ميفتم شايد اونجا باشه اخرين دفعه تو كيفم گذاشته بودمش . در كيفو باز ميكنم . تمام گوشه كنارهاشو نگاهي ميندازم . نه گم شده . شايد يه جايي انداختمش . از اون طرف يه صدايي ميشنوم سرمو برميگردونم .دقيقتر ميشم . نگاهي بهم ميندازه وميگه باز چي گم كردي سكوت ؟؟ چقدر شلخته اي تو دختر ؟يه نگاه بهش ميندازم ميفهمه كه حوصله ي حرف زدن ندارم وكلافه ام . باز سوالشو تكرار ميكنه . ميگم هيچي بابا خودكارم نيست . هر چي گشتم پيداش نكردم . از جيبش يه خودكار در مياره وميگه بيا اينم خودكار من .بگير فعلا بااين بنويس . بااكراه قبول ميكنم چاره اي نداشتم جز قبولش . وگرنه همه چيز باز يادم ميرفت . خودكار به دست ميشينم پشت ميز . يادم مياد دفترچه يادداشتمو برنداشتم .ميرم سراغ قفسه ي كتابها جاش هميشه اونجاست ولي نه مثل اينكه اونم امروز گم شده . حسابي اعصابم خورده با عجله ميرم سراغ ميز رايانه گاهي اونجا هم ميگذاشتمش ولي نه اونجا هم نبود .باز صداشو ميشنوم .ميگه : نگفتم بي نظمي ؟؟ يه سر وساموني به خودت بده . اين چه وضعيتيه واسه خودت درست كردي اخه ؟ بيا بگير فعلا تو اين برگه ها يادداشتهاتو بنويس تا بعد پيداشون كني . بدون اينكه نگاهي بهش بندازم ميگيرم وميرم ميشينم پشت ميز . حالا همه چيز آماده بود تا بنويسم اون چيزايي كه دلم ميخواست . ولي ...ولي چيزي يادم نميومد . اصلا از چي ميخواستم بنويسم ؟؟ اي خداااا... .سرمو ميگذارم رو ميز وشروع ميكنم به گريه .

باز صداي قدمهاشو ميشنوم اين دفعه انگار درست بالاي سرمه . ميدونستم الان نوازشم ميكنه . دستشو ميكشه روموهام ودلداريم ميده كار هميشگيش بود ولي ... هر چي منتظر شدم خبري ازنوازش نبود نگاه كردم بالاي سرم ديدم ازش خبري نيست نه قلم تو دستمه ونه كاغذهاروي ميز .انگار داشت دور ميشد صداش خيلي ضعيف بود .گوشهامو تيز كردم تا بشنوم چي ميگه .

آخرين جملاتشو شنيدم كه ميگفت : سكوت تو فقط يه چيزو گم كردي اگه اونو پيدا كني اون وقت همه چيز رو داري . خودتو پيدا كن سكوت ...

هنوز كه هنوزه آخرين جمله اش تو ذهنم دائم تكرار ميشه

خودتو پيدا كن سكوت ...

پيدا كن ...

حرف روز 8

sokotearefaneh — Wed, 02 Jul 2008 07:17:04 GMT

رسما ديگه بنده رو دارن از خونه ميندازن بيرون . مادر خانم خيلي قشنگ فرمودن كه : ديگه تخت خواب تورو بالا نميبريم . ديگه كتاب خونه ات هم كه كاريش نداري درسهات تموم شدن پس همين پايين باشه . كامپيوترم كه همين پايين باشه . كمد لباسهاتم ميبريم اتاق خودمون . ومن هم كه از رو نميرم زبونمم كه هنوز به قوت خود دراز هست . تا حالا كه موفق شدم رنگ اتاق كناري رو ياسي رنگ بزنن واسه من وزده شده . حالا بايد ديد با چه ترفندي تعويض اتاق كنم ويه اتاق اختصاصي داشته باشم . (نميدونم اين ديگه چه سبكشه كه فقط خونه ها دو تا اتاق خواب دارن ؟؟نكنه دارن فكري ميكنن براي كاهش جمعيت ؟؟ يعني الان من زيادي هستم يا داداشي ؟؟ خب معلومه من اول اومدم پس داداشي زيادي هست .)

حرف روز 7

sokotearefaneh — Tue, 01 Jul 2008 09:01:54 GMT

ديگي كه به ما نميجوشه توش هر چي ميخواد بجوشه.

تا حالا اين ضرب المثل بالا رو شنيدين ؟؟ نميدونم چرا تازگيها اين ضرب المثل موارد استفاده اش تو زندگي ما زياد شده . هزار بارگفتم به ما چه آخه ؟؟؟

باز اون صاحب ديگ پاي مارو وسط ميكشه .